Naast de veel minder bekende La Monte Young en Terry Riley is Steve Reich de in chronologie derde pionier van het minimalisme dat zich vanaf de jaren ’60 ontwikkelt in de Verenigde Staten. Onder meer ontstaan vanuit de beeldende kunst van Frank Stella is dit een muzikale stroming waarin herhaling en conceptuele eenvoud de hoofdrol vervullen. Het meest bekend in deze context is wellicht de muziek van Phillip Glass die een miljoenenpubliek wist te bereiken met zijn grootse, hypnotiserende composities.
Steve Reich ontwikkelde in de jaren ’60 van de vorige eeuw onder meer het belangrijke concept van ‘phasing’, waarbij twee tapeloops starten in unisono maar geleidelijk aan uit fase geraken, daarbij een spectrum van onvermoede klanken genererend. Dat conceptualiteit en een verwantschap met beeldende kunst een cruciale rol spelen in de ontwikkeling van Reichs opvatting van het minimalisme, toont onder meer zijn Pendulum Music, een stuk waarbij drie microfoons aan een lang snoer boven drie speakers slingeren en steeds in en uit fase feedbackgeluiden produceren. Reichs veelzijdigheid toont zich voorts in een oeuvre waarin dit soort min of meer conceptuele werken staan naast meer traditioneel geïnstrumenteerde composities, waaronder het veelgespeelde Music for 18 Musicians. Als voormalig drummer (en taxichauffeur, wat leidde tot het stuk City Life) kenmerkt Reichs muziek zich door een permanente swingende motoriek, die de bedwelmende hypnose van zijn collega Glass mist. Meer recent schreef Reich Different Trains, geïnspireerd door de Holocaust en -nog recenter- WTC 9/11 naar aanleiding van de ineenstorting van de Twin Towers in 2001.
New York Counterpoint betreft een opdracht van de Fromm Music Foundation van clarinettist Richard Stolzman. Reich werkte aan het stuk, dat ongeveer 11 minuten duurt, in de zomer van 1985 als opvolger van zijn Vermont Counterpoint van drie jaar eerder. In New York Counterpoint speelt de solist -de klarinet- een partij tegen 10 eerder opgenomen klarinetpartijen. De opening van het driedelige werk (kortweg aangeduid met slow – fast – slow) is ontleend aan de pulserende klanken van Music for 18 Musicians. het gebruik van ‘interlocking’ technieken voert terug op Reichs eerste werken terwijl de aard van de gespeelde patronen -zowel in harmonisch opzicht als in de abrupte afwisselingen- dateert uit latere composities. De tempoveranderingen zijn in een eenvoudige proportie 1:2 en het metrum varieert tussen 3/2, 6/4 en 12/8. Het toevallige effect van het muzikale verloop, is de variatie die ontstaat in de waarneming door de luisteraar van iets wat eigenlijk helemaal niet verandert.

Advertenties

0 Responses to “Steve Reich – New York Counterpoint (1985)”



  1. Geef een reactie

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s




Geerts Twitter

Deze site


%d bloggers liken dit: